Voor de 10-jarige Elim, die het syndroom van Asperger en ADHD heeft, is een bezoekje aan Ezelkunsten een moment ontspannen: “Ik slaap altijd zo lekker als ik bij de ezels ben geweest”. Die innerlijke rust en ontspanning is precies wat Hedie Cooiman, die haar zeven ezels inzet voor ezeltherapie, wil bereiken. Kinderen met een gedragsproblematiek en hun familie kunnen bij haar op de boerderij hun accu weer opladen. En haar nieuwsgierige ezels vinden al die aandacht en knuffels een feest.

Met grote passen en druk om zich heen kijkend komt Elim samen met zijn moeder en zusje Anais de tuin van Ezelkunsten binnengelopen. Het hek doen ze zorgvuldig achter zich dicht. “Waar is Odde?” Ezelkunstenbegeleidster Hedie begroet het drietal hartelijk en wijst Elim zijn favoriete ezel. “Kijk, daar in de wei, samen met Ukkie. Maar zullen we eerst thee en limonade gaan drinken?”

Dat wil Elim wel. Gezamenlijk lopen ze naar de therapieruimte, op de voet gevolgd door ezel Oeps die ook hier binnen vrij mag rondlopen. Vol belangstelling bekijkt hij het bezoek en het schaaltje met koekjes op tafel. Hedie moet lachen om haar ezel. “Net voor jullie kwamen had ik al een schaaltje met koekjes gevuld. Toen ik even niet oplette, heeft Oeps het leeggegeten.” Elim en zijn zusje schieten in de lach om de boevenstreek van de slimme ezel.

Tijdens de thee en limonade evalueren Hedie en Elim zijn vorige bezoek aan Ezelkunsten. “Ik vond het fijn op Odde, en toen ik thuis kwam heb ik heel goed geslapen.” De moeder van Elim knikt bevestigend. “Dat klopt. Elim viel die avond snel in slaap en heeft ook rustig geslapen. En dat is normaal wel anders.” Hedie lacht tevreden. “Wat wil je vandaag doen, Elim?” Daar hoeft hij niet over na te denken. “Weer met Odde werken. En op Odde liggen. Vooral met mijn hoofd naar de staart en mijn benen gekruist vind ik fijn. Kijk, zo.” Elim wijst op de foto’s op de muur in de therapieruimte, om te laten zien wat hij bedoelt.

Dan heeft het theedrinken voor Elim en zijn zus lang genoeg geduurd. Ze pakken borstels uit de ton en lopen richting de ezels voor de pansage. Dat is het deel van de therapie waarbij het gaat om contact maken. Anais zoekt samen met haar moeder zelf een ezel uit om te borstelen, terwijl Elim en Hedie samen Odde gaan ‘resetten’. Zo noemt Elim het borstelritueel. Vol aandacht voorziet hij de ezel van een nieuw kapsel. Tussendoor haalt hij een paar keer diep adem en ruikt aan de borstels. “Mmmm. Lekker!”. Het volgens zijn moeder anders altijd zo drukke jongetje gaat zelfs op zijn gemak een poosje met zijn ogen dicht tegen de zachte langharige ezel aan staan. Die laat het allemaal gewillig toe. Lijkt het allemaal wel gezellig te vinden, dat geknuffel.

“Nu wil ik op de ezel”, zegt Elim plotseling. “Oké”, zegt Hedie, “dan roepen we even assistentie in.” Ron en Eelke komen aanlopen om te helpen bij het tweede deel van de ezeltherapie, dat portage wordt genoemd. “Ik wil mijn laarzen uit”, zegt Elim. “Daar had ik last van de vorige keer.” “Dat is goed”, zegt assistent Ron. “Je gaat eerst op de ezel en dan doe ik je laarzen uit. Dan blijven je sokken schoon en droog. Want het is best nat in het weiland.”

Elim gaat akkoord en doet zijn laarzen die hij al gauw had uitgedaan weer aan. Hedie ontfermt zich over de ezel en Ron en Eelke tillen Elim op Odde. Eerst hangt hij dwars over de rug van de ezel. Elim blijft rustig liggen en doet zelfs zijn ogen dicht. Na een poosje wordt Elim in een andere houding op de ezel gelegd. Hij ligt nu compleet ontspannen op zijn buik, later zelfs met zijn rug op de rug van de ezel. Eelke en Ron staan er rustig bij en houden Elim goed vast.

Odde krijgt ondertussen van Hedie af en toe een lekker ezelsnoepje toegestopt. Gewillig blijft hij op zijn plek staan terwijl zijn de andere ezels nieuwsgierig komen kijken wat er allemaal in hun wei gebeurt. Na een periode van complete rust en ontspanning in de wei is het klaar. Eelke en Ron helpen Elim weer in zijn laarzen en zetten hem op de grond. Elim gaat met zijn ogen dicht tegen de ezel staan en knuffelt hem nog even in alle rust zonder een woord te zeggen. “Dit was goed”, is na een paar minuten het commentaar van Elim. Dan loopt hij naar zijn zusje om samen nog even naar de andere ezels om te knuffelen en te borstelen. Er is zelfs een babyezel van anderhalve week oud die zich gewillig laat omhelzen. Het is tijd voor de nabespreking met thee en limonade. Enthousiast vertelt dierenvriend Elim dat hij binnenkort een jong poesje krijgt. En hij wil een nieuwe afspraak maken voor een bezoekje aan Ezelkunsten. “Dan wil ik weer op Odde.”

Download het gehele artikel van Balans Magazine, 8, oktober 2011 (pagina 30-33)

Bron: Balans Magazine, 8, oktober 2011 (pagina 30-33)

[fancy_images width=”209″ height=”150″]https://www.ezelkunsten.nl/wp-content/uploads/2012/06/002_thr27082011_11.jpg[/fusion_image]https://www.ezelkunsten.nl/wp-content/uploads/2012/06/008_thr27082011_3.jpg[/fusion_image]https://www.ezelkunsten.nl/wp-content/uploads/2012/06/011_thr27082011_6.jpg[/fusion_image]https://www.ezelkunsten.nl/wp-content/uploads/2012/06/012_thr27082011_7.jpg[/fusion_image]https://www.ezelkunsten.nl/wp-content/uploads/2012/06/016_thr27082011_cover.jpg[/fusion_image] [/fancy_images]